Μου φαίνεται προφανές ότι αδυνατώ πλήρως να προτείνω έκθεση ή συναυλία ή χώρο πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Γιατί θα είναι σα να τρολάρω. Γιατί θα είναι σα να υποκρίνομαι πως δεν καταρρέουν τα πάντα. Γιατί θα είναι σα να μιλάω αυτή την ξένη γλώσσα των αλλεπάλληλων αντιφάσεων που ακούω παντού γύρω μου, χωρίς να την καταλαβαίνω.

Δεν μπορώ να πω “είδα αυτή την έκθεση, να πας κι εσύ να τη δεις“. Πρέπει να πω, “πώς κρατιέσαι ?”. Είτε δεν έχεις δουλειά, είτε είσαι μετανάστης, είτε παλεύεις με κάποια ψυχική ασθένεια (μικρούλα ή κανονική, είσαι στη συντριπτική πλειοψηφία), είτε είσαι κυριολεκτικά άφραγκος, είτε ο μηδενισμός σου σε έχει πιάσει από το λαιμό και σε στραγγαλίζει, είτε η μοναξιά, είτε ο φόβος, είτε. Το πρόβλημά σου είναι να αντέξεις, να διαχειριστείς, να προχωρήσεις, να αναπνεύσεις, να βάλεις τα πράγματα σε μια θέση που να βγάζει νόημα. Το πρόβλημά σου δεν είναι σε ποια έκθεση θα πας. Το πρόβλημά σου είναι να σταματήσεις από το να εκτεθείς εσύ, άλλη μια δημόσια αυτοκτονία.

Λυπάμαι που σου το λέω τώρα που είσαι στα ζόρια, αλλά πρέπει να πάρεις την ευθύνη. Για σένα και τους γύρω σου. Πρέπει να σηκώσεις την ευθύνη αυτού που πιστεύεις, αυτού που λες, αυτού που πράττεις.

Δεν ήταν ακριβώς γενναιόδωρη μαζί μας η ιστορία. Αλλά δε μας τσάκισε και σαν τα κουνούπια, όπως σε άλλες εποχές ή σε άλλες χώρες ακόμα και σήμερα. Προς το παρόν τουλάχιστον, δεν περνάνε τηλεκατευθυνόμενα οχήματα να μας βομβαρδίζουν ενώ κάνουμε μπουγάδα (βλέπε dronewar).

Πρέπει να πάρουμε την ευθύνη της ζωής μας και της συλλογικότητάς μας ΜΕΣΑ σε ένα σύστημα που καταρρέει. Όμως, πρέπει πρώτα να το διαπιστώσουμε και να το αποδεχτούμε ότι καταρρέει. Συλλογικά κι επίσημα. Όσο το σκουντάμε και του λέμε “Έεεεεελα, ρε σύστημα, λειτούργησε, έεεεελα, έεεεελα, πάρε μπρος” δε γίνεται τίποτα.

Ο Διαφωτισμός κι η Αναγέννηση έληξαν στο τέλος του προηγούμενου αιώνα. Πάνω από μια δεκαετία μετά, έχουν αρχίσει να μυρίζουν ξυνίλα κι από τα πτώματά τους βγαίνουν σκουλίκια και διάφορα ζωύφια που συνεχίζουν να τρέφονται από τις ζωντανές μας σάρκες. Ό,τι είχε να δώσει αυτό το σύστημα ιδεών, το έδωσε, δεν έχει άλλο. Είναι κουραστικό. Το ξέρω. Η εύκολη λύση είναι να ζεις με έτοιμες ιδέες, βεβαιότητες. Νεοπλατωνισμός, χριστιανισμός, διαφωτισμός, αναγέννηση, μαρξισμός. Όλα αυτά, αλληλένδετα, έκαναν τον κύκλο τους. Χωρίς να μπορούμε (ή να πρέπει) να τα διαγράψουμε μονοκονδυλιά (είναι η ιστορία μας εξάλλου, είναι ο τρόπος που ορίζουμε τις έννοιες), πρέπει να συνεχίσουμε την ιστορία. Είπαμε, βαρύ, εντάξει. Αλλά εδώ πέσαμε. Εγώ το λέω τύχη. Έχουμε την τύχη να πρέπει να ξαναστήσουμε το στρουμφοχωριό.

Δε χρειάζεται να σου πω. Ξέρεις ότι τα πράγματα δεν είναι εντάξει. Αν δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις, τότε κάνε το πιο σημαντικό : ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ.

- το έργο από την έκθεση The system of object (baudrillard) στο ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, από τη συλλογή του Δάκη Ιωάννου, επιμέλεια Ανδρέας Αγγελιδάκης -

Αυτό το blog αντλεί την έμπνευσή του κ’ τη θεματολογία του, από την καθημερινότητά μου στην Αθήνα (λέγε-με-και-γλυκό-βασανιστήριο). Το Πάσχα, λοιπόν, σα σωστή Αθηναία, έβαλα τα τσαρούχια μου κ’ πήγα στο “χωριό”.

Καθαρός ουρανός, ορίζοντας, ομορφιά, δέντρα, ίσως και θάλασσα (με 13.676 χμ ακτογραμμή, οι πιθανότητες είναι να ήμουν κοντά στη θάλασσα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία). Μέσα στην ποιητική (?) ομορφιά της φύσης, το βουκολικό τοπίο, σκεφτόμουν, πού πάει η αστική ζωή ? Πέρα από τη βία, τη μιζέρια, το φόβο, τη σιχασιά, τι άλλο μας έμεινε στα αστικά κέντρα για να περηφανευόμαστε ? Τα καλλιτεχνικά σαλόνια ? Η “διασκέδαση” ? Οι κόμβοι δημιουργικότητας ? Τα μουσεία ? Οι ευκαιρίες-για-επαγγελματική-αποκατάσταση (τι απαίσια έκφραση!) ? Και συγκεκριμένα στη δική μας, στη δική μου Αθήνα, τι έχει μείνει ?

Κάθε εποχή έχει το κάλεσμά της. Όχι, θέσεις εργασίας δεν υπάρχουν. Το σύστημα αυτό κατέρρευσε. Είναι σάπιο. Κάποιοι, όπως ο γιατρός Τσιρώνης, ξέρανε από την αρχή ότι η μεταπολίτευση ξεκίνησε στραβά.  Άλλοι το καταλάβανε τώρα, δεν πειράζει. Το θέμα είναι πως το δικό μας κάλεσμα δεν είναι να στελεχώσουμε ένα σάπιο σύστημα, όπως ήταν η μοίρα των γονιών μας. Δηλαδή να μπουν στο ασυνάρτητο δημόσιο, να εργαστούν στις αεριτζίδικες ιδιωτικές εταιρίες, να αγοράσουν με τα ευρωπαικά λεφτά τα ευρωπαικά αυτοκίνητα, να μας ντύσουν με τα ρούχα που φτιάχνουν παιδιά στην ινδονησία, να ψηφίσουν τον κάθε τιποτένιο κ΄καθυστερημένο κ’  να σχολιάζουν τις δηλώσεις του λες κ’ μιλάει κανας σοβαρός άνθρωπος κ’ όχι μια ηλίθια μαριονέττα κτλ. Όχι, αυτή ήταν η δική τους ιστορία. δε θα είναι ευτυχώς η δική μας.

Το δικό μας κάλεσμα, η δική μας εποχή, η δική μας θέση, το δικό μας χρέος, είναι να χτίσουμε κάτι νέο στη θέση τους. Οι τεμπέληδες μπορούν να πάνε να προσληφθούν στο εξωτερικό, για να στελεχώσουν καμιά πολυεθνική, ή να σερβίρουν κανένα ασιάτη επιχειρήματία σε ευρωπαικό εστιατόριο. Θα είμαι η τελευταία που θα τους κακοκαρδίσει. Είναι δικαιώμα τους. Και τους καταλαβαίνω.

Οι υπόλοιποι έχουμε ένα κάλεσμα. Ένα χρέος.

Όσο και να επιμένεις τελευταία να με διώχνεις, το μόνο ταξίδι που έχω κάνει είναι μέσα σου, Αθήνα. Κι όπου κι αν πάω, κουβαλάω βαριά μες στην καρδιά μου τα μπετά σου.

Πολύ αίμα είχαν οι τελευταίες ημέρες. Τόσο που ντρέπεσαι να γράψεις γι’αυτό. Διαμελισμένα κορμιά με αθλητικά ρούχα. Ματωμένα χέρια. Φράουλες.

Πολύ υποκρισία στο διαδίκτυο. Τόση που ντρέπεσαι να τη διαβάζεις.

Η γλώσσα διαστρεβλώνεται, η ευθυνη μεταβιβάζεται. Ψέμα, υποκρισία, αντιφάσεις. Κι άλλο ψέμα, που μετατρέπεται σε όχημα πολιτικού λόγου κ’ ψευτοιδεολογίας.

Πολύ σκοτάδι, παντού.Και τίποτα δεν ανθίζει σε αυτό.

Ως πότε ?

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Κι ας σταματήσουμε να ηθικολογούμε ο ένας στον άλλο. Η άνοιξη δεν έρχεται επειδή κουνάμε το δάχτυλο.

Η οικοδομηση μιας νέας μορφής συλλογικότητας, βασιζόμενη στην ευθύνη και την ελευθερία, το σεβασμό προς τον άλλον, την ειλικρίνεια, την αμεσότητα, τη δημιουργικότητα, πώς θα έρθει όταν όλοι αυτοικανοποιούνται μπροστά στον υπολογιστή τους με τα ‘φιλάνθρωπα’  ποστς τους ? με τη χασάπικη κριτική που όλοι σαν ειδήμονες ασκούν ο ένας στον άλλον ? με την κακία κ΄ τη μισαλλοδοξία, που είναι παρόμοιες είτε απευθύνονται προς μουσουλμάνους, είτε προς ομοφυλόφιλους, είτε προς αριστερούς, είτε προς Έλληνες, είτε προς ‘παράνομους’ μετανάστες.

Όταν ήμουν παιδί, σε προσχολική ηλικία, ο πατέρας μου μού εμαθε αυτό το τραγούδι. Ήταν το αγαπημένο μου. Το τραγουδούσα χωρίς να καταλαβαίνω τι λέει.