Athenian rhapsody

girls! girls! girls! - αγίου μάρκου

πάνω σε πόρτα τουαλέτας μυστηριώδους δημοσίου κτηρίου/fate, up against your will..

I’M NOT KILLING TIME. TIME IS KILLING ME.

Χτες μάζεψα τα κομμάτια μου, μαζί με όση αξιοπρέπεια μου είχαν αφήσει οι δεκάδες ώρες θέασης αμερικάνικων σειρών τα βράδια της περασμένης εβδομάδας, κ΄ σύρθηκα μέχρι το six d.o.g.s. για να δω κ’ να ακούσω τους moon duo. Δεν το μετάνιωσα. Ούτε τρελάθηκα, όμως. Βέβαια, πέρασα μάλλον καλύτερα από τους φίλους μου που τους επιτέθηκε χτες μια συμμορία στη Σωκράτους για να τους ληστέψει. Έχω μουδιάσει. Ξανά.

“>

Όταν το μέσα σου είναι μπερδεμένο όσο και η “πολιτική” ζωή της Ελλάδας, τότε έχεις πολύ λιγότερα περιθώρια διαπραγμάτευσης με τον εαυτό σου από ότι μια υποθηκευμένη στα hedge funds χώρα, όπου σχεδόν όλες οι συζητήσεις μοιάζουν εκτός θέματος…

Δεν έχω να γράψω για εκθέσεις ή παραστάσεις, ούτε θέλω να κάνω πολιτικές αναλύσεις, γιατί τα βράδια της τελευταίας εβδομάδας τα πέρασα βλέποντας εφηβικά σίριαλ σε στρίμινγκ, μέσα σε άνετες ξεβαμμένες φόρμες, πράγμα που μάλλον σκοπεύω να κάνω και απόψε.

Για την ιστορία μόνο, άκουσα πολύ καλά λόγια για τα εγκαίνια χτες στην Άτοπος, στα οποία δεν πήγα ακυρώνοντας τελευταία στιγμή. Πάντως, η έκθεση μου είπαν είναι πολύ καλή. Επίσης, να αναφερθώ ξανά στις προβολές στην Ίριδα, στις οποίες πρέπει να έχει κανείς το νου του. Γιατί, να, για παράδειγμα, προχτές Τετάρτη, είχε το I am curious (yellow) και ήθελα πολύ να το δω, αλλά όχι. Τελικά, δεν πήγα. Αλλά αυτή τη βδομάδα, δεν είμαι και κανένα παράδειγμα προς μίμησιν.

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Έχω αρχίσει να χάνω το κουράγιο μου ? Είμαι απλώς κουρασμένη ? Η’ το γυναικείο μου ένστικτο έχει μυριστεί την καταστροφή, όπως οι σκύλοι το σεισμό ? Κι αν ερχόταν η καταστροφή, πώς θα ήταν ? Μήπως σα μια μεγάλη γιορτή ?

Αθήνα, μείνε ζωντανή. Σε χρειάζομαι.

xo xo

athenian rhapsody

- μπερδεμένο φώτο σετ, όπως εγώ αυτή τη στιγμή : πλατεία  / η ωμή θέα της πόλης από το λόφο του στρέφη /  ο λυκαβηττός από το πάρκο δικαστηρίων /  ζωοδόχου πηγής & διδότου  /  βουλγαροκτόνου & πουλχερίας (θυμάσαι?)  / λουμίνια  /  κ. οικονόμου -

“Τη στοά ? Πανταζοπούλου νομίζω λέγεται. Παλιά, βέβαια, όλοι την έλεγαν στοά Χόλυγουντ. Ξέρεις, εκεί πού γυρνάνε τις ταινίες στην Αμερική. Γιατί εδώ μέσα ήταν όλες οι κινηματογραφικές εταιρίες. Όλα τα γραφεία. Όλοι περνούσαν από εδώ… Τώρα ερήμωσε.”

Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο 

με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένο.

Τα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια.

Πειραιάς.

ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ

Χτες βράδυ στο six d.o.g.s. (σε συνέργεια με το Stigma Lab), παρουσίασε τη δουλειά του ο Αδριανός Αγγελόπουλος με την έκθεσή του Μετατροπή. Το πιο ενδιαφέρον από τα έργα ήταν μια διαδραστική εγκατάσταση, της οποίας τα χρώματα & τους ήχους μπορούσε να ελέγξει ο θεατής με την κίνηση της παλάμης του. Παράλληλα, street artists γέμιζαν την αβραμιώτου με γκράφιτι.

Μετατροπή, λοιπόν, κάτι σαν αυτό που μας συμβαίνει ως κοινωνία δλδ. 

Οι μετά την έκθεση συζητήσεις γύριζαν γύρω από το σε πόσο καιρό υπολογίζουν να απολυθούν όσοι από εμάς έχουν ακόμη δουλειά, ποιος έχει κάτι τις να φάει κ’ ποιος έχει αρχίσει να πηγαίνει πάλι στη μαμά του, σε πόσους έχουν ανοίξει το σπίτι τελευταία, μια κοπέλα μας έδειχνε το paralyser της κι αρκετοί μιλούσαν για τα σχέδια διαφυγής τους εις το εξωτερικόν. Και από την άλλη, κάπου τριγύρω, οι μετανάστες, οι ναρκομανείς πόρνες με το aids, οι άστεγοι, τα σκουπίδια, η εξαθλίωση. Και παράλληλα με εμάς, σε τηλεοπτικά πάνελ και εκτός αυτών, κάποιοι συζητάνε για το “πώς θα πληρώσουμε τους δανειστές μας”, για το “ποιος θα έρθει μετά να κάνει επενδύσεις”, για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και την υποβάθμιση από τους οίκους αξιολόγησης. Έχεις μια ολόκληρη κοινωνία με ταμπελάκι ΕΚΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ και θες να συζητήσουμε για επιτόκια και νομισματικές ισοτιμίες ? ΠΑΣ ΚΑΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ?

Δεν μπορώ να καταλάβω από πού πρέπει να το πιάσει κανείς για να αρχίσει να βγάζει άκρη, σε αυτό το κουβάρι που έχουμε γίνει άνθρωποι και λογιστικά συμφέροντα, τράπεζες και κοινωνία, πόρνες και δημόσιοι υπάλληλοι, κράτη και χρηματιστηριακά ταμπλό, μετανάστες και πολυεθνικές… Δεν ξέρω. Αλλά, όπως λέω συχνά, αυτές τις απαντήσεις, δε μπορεί να τις δώσει ένας μόνος του και ελπίζω η κοινωνία μας, που βρίσκεται σε περίοδο μετατροπής, να μη βυθιστεί σε έναν ψηφιακό σκοταδισμό, αλλά κάπου στο δρόμο να ξαναβρεί την αλήθεια της.

Στοά Φέξη

Η Κατερίνα Κανά άνοιξε χθες την έκθεσή της I have a face but a face is not what I am. Παρουσίασε μια μεγάλη σειρά από κολάζ, στα οποία αποδόμησε κ’ ανασυνέθεσε τα πρόσωπα πολλών αθηναίων, με φόντο παλιές κινηματογραφικές αφίσες.